اسماعیلیه بدخشان

بدخشان، در پساکوه‌های گردن‌فراز هندوکش و پامیر، بر بام دنیا، بسیار نزدیک و بسیار دور از تمدن‌های کهن آسیا(ایران، ورارود، هند و چین) جای دارد. سرزمینی دشوارگذر و دشوارزیست که از دیرباز پناهگاه رانده‌شدگان تمدن‌های همسایه بود تا سرزمینی فراخ، درخور کشورگشایان. فاتحان آمدند و رفتند و آیین‌شان کمتر ماند، اما آموزه‌های نوین بیشتر با پناه‌جویان بدان دیار پای نهاد. پیروان مخمسه، اسماعیلیان نخستین، داعیان فاطمی، دوازده‌امامیان، نزاریان گریخته از پیش مغولان، محمدشاهیان، قاسم‌شاهیان و دراویش صوفی از ایران، ورارود و هند بدین سرزمین پناه آوردند. آرا و آداب تازه‌واردان همچون خوانی گسترده شد. آنچه از باورهای آنان با کهن‌اندیشه‌های این سرزمین سازگار بود یا توانست خود را با آن همساز گرداند بر جای ماند و آنچه همسویی نیافت، فراموش شد. برجای‌ماندگان، سایه به سایة یکدیگر نماندند، با هم آمیختند و آیینی مردمی پدید آوردند که در اسماعیلیة بدخشان بازتاب یافت.

 

نوشته شده توسط پژوهشکده تاریخ اسلام در دوشنبه, 26 دسامبر 2016 ساعت 6:05 ق.ظ

1 نظر

نظر -49 - 0 از 1اولین« قبل بعد  » آخرین 
  1. 0

    بدخشان دارایی فرهنگ و تاریخ کهن است و مردمان با ایمان و صادقی در این دیار زمدگی نموده اند، اگرچه این سرزمین به لعلش معروف است اما معادن طبیعی فراوان دارد . ابهای شیرین آن در روز گار ما از لعل هم با ارزش تز اند اگر از آنها استفاده بهینه صورت گیرد.

نظر -49 - 0 از 1اولین« قبل بعد  » آخرین 

دیدگاه